- strona główna /
- Wystawy /
- Wystawa stała
WYSTAWA STAŁA
„Podróże na wschód” powstały tuż przed 50. rocznicą założenia Muzeum Azji i Pacyfiku im. Andrzeja Wawrzyniaka w Warszawie. Wystawa ta umożliwia zwiedzającym bezpośredni kontakt z ponad 1000 niepowtarzalnych w skali polskiej obiektów, które obrazują bogactwo i różnorodność kultur Azji.
W prezentowanej kolekcji znajdują się obiekty z krajów arabskich, przykłady tkanin i malarstwa z epoki Kadżarów z Iranu, kolekcja ubiorów, biżuterii i rękodzieła z Azji Centralnej oraz przedmioty związane z życiem i wyznaniami koczowniczych ludów Mongolii. Najliczniejszą kolekcję muzealiów stanowią obiekty z wielu wysp Indonezji, w skład której wchodzą między innymi maski, lalki teatralne, stroje i tradycyjna broń biała, w tym uważane za obdarzone magiczną mocą krisy.

(1/11)

(2/11)

(3/11)

(4/11)

(5/11)

(6/11)

(7/11)

(8/11)

(9/11)

(10/11)

(11/11)
Wystawa została podzielona na 5 stref, przez które odbywa się podróż.
Wystawę otwiera galeria poświęcona Azji Południowo-Zachodniej.
Prezentowane w tej części wystawy obiekty odnoszą się do wielowiekowej tradycji regionu. Znajdziemy tu starożytną cegłę z napisem klinowym z XXI wieku p.n.e., a także eksponaty związane z kulturą arabską i perską, które od VII wieku były pod wpływem nowej religii – islamu.
Następnym przystankiem jest sala prezentująca Azję Centralną.
Tutaj ścieżka biegnie przez miasta Jedwabnego Szlaku oraz pod arkadami bazaru charakterystycznego dla muzułmańskich krajów tej części świata. Koncepcja wystawy poświęconej Azji Centralnej opiera się na podziale na kulturę miejską i koczowniczą. Wielowiekowa koegzystencja obu typów społeczności i ich wieloetniczność składają się na specyficzny, wyrazisty charakter regionu.
Mongolia, czyli kraj, który w większości składa się ze stepów i pustyń, jest kolejnym punktem na szlaku podróży.
W tej galerii rozstawiona jest oryginalna jurta mongolskich pasterzy wraz z wyposażeniem. W gablotach dookoła niej znajdują się przedmioty związane z życiem i wyznaniami koczowniczych ludów Mongolii.
Kolejnym etapem jest największa część wystawy obejmująca kolekcję muzealiów z Indonezji – kraju składającego się z ok 18.000 wysp.
Tutaj oprócz podziwiania najpiękniejszych przykładów masek, broni białej, strojów i lalek wayang można obejść dookoła jawajskie pendopo, czyli drewniany pawilon służący do koncertów klasycznej indonezyjskiej orkiestry gamelanowej i przedstawień teatru cieni.
Wystawę zamyka zamyka „Strefa dźwięków” ze 120 instrumentami muzycznymi pochodzącymi z różnych obszarów kulturowych i krajów Azji.
Zwiedzający mogą nie tylko obejrzeć przepiękne obiekty z muzealnej kolekcji, lecz także posłuchać brzmienia wybranych instrumentów, obejrzeć filmy prezentujące techniki gry na nich oraz zapoznać się ze współczesną i historyczną dokumentacją fotograficzną muzycznych tradycji.
Wystawę „Podróże na wschód” otwiera prezentacja kultury i sztuki Azji Południowo-Zachodniej. Nieprzypadkowo znalazła się ona na początku drogi zwiedzania – region ten, poprzez swoje położenie geograficzne względem Europy, nazywany jest też Bliskim Wschodem.
Jego historia wykracza daleko poza początki cywilizacji grecko-rzymskiej. Starożytne państwa rozwijały się tam w dolinie Eufratu i Tygrysu już w IV tysiącleciu p.n.e. Od VII wieku na obszarze tym rozwijał się islam – religia, która stanowiła ważny element kulturotwórczy.
W tej części wystawy prezentowany jest bardzo zróżnicowany wybór obiektów. Zaliczają się do niej przedmioty starożytne, wśród których znajduje się najstarszy zabytek w zbiorach Muzeum – cegła fundacyjna z Mezopotamii datowana na XXI w. p.n.e. z odciśnięta w niej inskrypcją w piśmie klinowym.

Cegła z odciskami inskrypcji fundacyjnej w piśmie klinowym, Tell Abu Szahrejn (starożytne Eridu), Irak, 2047 - 2038 r. p.n.e. (1/3)

Fath Ali Szah - perski władca z dynastii Kadżarów, Iran, ok. 1920 r. (2/3)

Naszyjnik, Jemen, XX w. (3/3)
Do zbioru innych obiektów w tej części wystawy należą przykłady tkanin i malarstwa z epoki Kadżarów z Iranu, biżuteria z Jemenu, stroje (np. suknia palestyńska z pasem i naczółkiem) oraz wspaniałe tkaniny (np. kobierzec z wizerunkami walczących zwierząt Iranu).
Dokonany wybór eksponatów pozwolił na zilustrowanie tych zjawisk w kulturze i sztuce, które w największym stopniu wpłynęły na tradycje innych obszarów, prezentowanych w dalszej części wystawy.
Drugim etapem wystawy jest galeria poświęcona kulturze Azji Centralnej, którą ukształtowały rdzenne społeczności koczownicze oraz wpływy perskie, hellenistyczne, chińskie, arabskie i rosyjskie. Przenikały się tu także różne religie: lokalny szamanizm, buddyzm, zaratusztrianizm, a wreszcie islam sunnicki.
Obiekty w tej części wystawy zachwycają bogatą kolorystyką i ornamentami. Prezentowane jest tu między innymi rękodzieło koczowników z Turkmenistanu, przykłady tkactwa, haftów i kobierców turkmeńskich, filce z Kazachstanu, Kirgistanu i Turkmenistanu wyróżniające się graficznymi wzorami o skontrastowanej kolorystyce, różnorodne przykłady ubiorów Kazachów, Kirgizów, Turkmenów i Afgańczyków (np. bogato zdobiona suknia dżumlo) oraz wyróżniające się bogactwem i bogatymi haftami stroje Uzbeków wraz z kolekcją niskich czapeczek zwanych z rosyjska tiubietiejkami.

Naczynie szklane, Afganistan, Herat, 1 poł. XX w. (1/5)

Płaszcz czapan z tkaniny ikatowej, Uzbekistan, koniec XIX/początek XX w. (2/5)

Naczynie mojszujak, autor: Ibragim Kamiłow, Uzbekistan, Risztan, 3 ćw. XX w. (3/5)

Dzban na wodę ? oftoba, Afganistan, Taszkurgan, 1 poł. XX w. (4/5)

Czapka koloh, Afganistan, 1 poł. XX w. (5/5)
Jednymi z najpiękniejszych obiektów w strefie Azji Centralnej są tkaniny haftowane suzani. Stanowią one niezwykle ważną część wspólnego dziedzictwa kulturowego Uzbeków i Tadżyków. Ich nasycona, intensywna kolorystyka i bogate wzory kwiatowe kontrastują z jasnym lub purpurowym tłem (przykładem jest piękny ikatowy płaszcz).
Pod arkadami bazaru charakterystycznego dla muzułmańskich krajów Azji Centralnej podziwiać można duży wybór polichromowanych i glazurowanych naczyń ceramicznych, które są przykładem najstarszego rzemiosła wciąż kultywowanego w Uzbekistanie i Tadżykistanie.
Poza ceramiką znajdują się tu także przedmioty z mosiądzu i brązu (np. dzban oftoba służący do rytualnego obmywania się przed modlitwą) oraz wspaniałe szkło z Heratu w niebieskich, turkusowych i zielonych barwach.
Następnym przystankiem w „Podróżach na wschód” jest Mongolia czyli kraj, na który w większości składa się step i półpustynia. Zamieszkują go różne grupy Mongołów i ludów tureckich o charakterze koczowniczym. Zimy są tu mroźne, lata upalne, wieje stały, zimny wiatr północny i rzadko pada deszcz. Zaludnienie wynosi około 2 osób na km?, co daje najmniejszą średnią na świecie.
Obiekty w tej części wystawy prezentują ich tradycje, kulturę, sztukę oraz wierzenia. Znajdują się tu przykłady tradycyjnych strojów mieszkańców Mongolii (np. płaszcz deel), czepiec noszony przez zamężne kobiety ludu Chałcha (Chałchasów), bogaty wybór biżuterii – naszyjników, pierścieni i innych ozdób, do których używano także turkusów, pereł, agatów, bursztynów i lapis lazuli.
W galerii poświęconej Mongolii można oglądać także artefakty związane z kowalstwem i innymi rzemiosłami, a także z obecnym tam buddyzmem i szamanizmem. Pośród obiektów związanych z religią znajdują się thanki, czyli buddyjskie obrazy sakralne oraz między innymi relikwiarze.

Czepiec mongolskiej mężatki, Mongolia, Mongołowie-Chałchasi, 2 poł. XIX w. (1/2)

Osobisty relikwiarz buddyjski z posążkiem Zielonej Tary, Mongolia, XIX w. (2/2)
Mongołowie słyną ze swojej gościnności i chętnie zapraszają do swego domu – jurty. Dlatego także i na wystawie „Podróże na wschód” odwiedzający mogą zajrzeć do oryginalnej jurty z tradycyjnym wyposażeniem. Jurta to kolisty, obszerny namiot, który jest składany i przenośny.
Pod koniec podróży przenosimy się do największego kraju Azji Południowo-Wschodniej, obejmującego ok 18 000 wysp. Trzon tej części wystawy stanowi założycielska kolekcja twórcy i patrona Muzeum – Andrzeja Wawrzyniaka (1931-2020).
Kolekcja indonezyjska stanowi najbogatszy i największy zbiór Muzeum Azji i Pacyfiku. Na wystawie stałej zaprezentowane zostały liczne przykłady tradycyjnej broni, miedzy innymi krisów, które są otaczane wielkim szacunkiem i z którymi wiąże się wiele zwyczajów. Poza nimi znajdują się tutaj przykłady strojów indonezyjskich związanych z klasycznymi tańcami balijskimi czy ceremonią ślubu, zespół instrumentów orkiestry gamelanowej złożony przede wszystkim z różnej wielkości gongów oraz instrumentów sztabkowych. Można podziwiać tu również liczne lalki wayang wykonywane z ażurowo wycinanej skóry, które wykorzystywane są w przedstawieniach teatru cieni oraz bogatą kolekcję tkanin batikowych.

Maska (topeng) ? Cakil, Indonezja, Jawa Wschodnia, Malang, 2 poł. XIX w. (1/5)

Korona ceremonialna, Indonezja, Sumatra Zachodnia, Minangkabau, 2 poł. XX w. (2/5)

Strój ślubny, Indonezja, Sumatra Zachodnia, ok. 2016 r. (3/5)

Lalka teatru wayang klitik - Książę Temenggung Indonezja, Jawa Wschodnia 2 poł. XIX w. (4/5)

Półzbroja paradna i hełm, Indonezja, Nias 2. poł. XX w. (5/5)
Odwiedzający oprócz podziwiania masek, broni, strojów i lalek wayang, a także świadectw odległej przeszłości tego regionu, będą mogli obejrzeć z bliska pendopo – drewniany pawilon służący do koncertów klasycznej indonezyjskiej orkiestry gamelanowej oraz przedstawień teatru cieni.
„Strefa dźwięków” to pierwsza część ekspozycji stałej realizowanej w nowej siedzibie Muzeum Azji i Pacyfiku.
Wystawa prezentuje około 120 instrumentów muzycznych pochodzących z różnych obszarów kulturowych i krajów. Są to zarówno instrumenty o prostej konstrukcji, na których grywano po amatorsku, jak i prawdziwe działa sztuki, których używali zawodowi muzycy na dworach władców. Kontekst kulturowy oraz ich funkcje przedstawione zostaną za pomocą różnorodnych multimediów. Dają one możliwość poznania zarówno tradycyjnej roli instrumentu, jak i współczesnych przemian zachodzących w sferze muzyki pod wpływem wzajemnego przenikania się różnych kultur.
Zwiedzający mogą nie tylko obejrzeć przepiękne obiekty z muzealnej kolekcji, lecz także posłuchać brzmienia wybranych instrumentów, obejrzeć filmy prezentujące techniki gry na nich oraz zapoznać się ze współczesną i historyczną dokumentacją fotograficzną muzycznych tradycji.

Kulkul, fot. Łukasz Brodowicz (1/8)

Gwizdek, fot. Łukasz Brodowicz (2/8)

Flet naczyniowy, fot. Łukasz Brodowicz (3/8)

Angklung, fot. Łukasz Brodowicz (4/8)

Sheng, fot. Łukasz Brodowicz (5/8)

Strefa Dźwięków, fot. Eugeniusz Helbert (6/8)

Zwiedzający w Strefie Dźwięków, fot. Pola Zygmunt (7/8)

Zwiedzający w Strefie Dźwięków, fot. Eugeniusz Helbert (8/8)
Jak zwiedzać wystawę?
W „Podróże na wschód” najlepiej wybrać się z mapą.
Zapraszamy także do pobrania specjalnie przygotowanej mapy ekspozycji, która ułatwi zwiedzanie i pozwoli na dotarcie do najważniejszych obiektów prezentowanych na wystawie.
Mapę można pobrać tutaj i wydrukować samodzielnie, lub wziąć ją przed wejściem na wystawę w Muzeum.
Spacerownik po wystawie stałej „Podróże na wschód”
Dla rodzin i miłośników interaktywnego zwiedzania polecamy spacerownik po wystawie stałej „Podróże na wschód” – bezpłatną publikację, która zachęca do odkrywania kultur Azji poprzez pytania, ciekawostki i zadania. Prowadzi przez pięć regionów ekspozycji: Azję Południowo-Zachodnią (cegły z Mezopotamii, kaligrafie, hafty), Azję Centralną (Jedwabny Szlak, stroje, ornamenty), Mongolię (jurta, nomadzi), Indonezję (maski, teatr cieni) oraz dalsze sekcje. Spacerownik wzbogaca doświadczenie, pomaga spojrzeć na eksponaty z nowej perspektywy i zostaje jako pamiątka. Dostępny przed wejściem na wystawę lub w wersji elektronicznej – można pobrać tutaj. Autorzy: Dominika Kossowska-Janik i Tomasz Madej (Dział Edukacji), grafika: Paulina Radoń.
Dofinansowano ze środków Samorządu Województwa Mazowieckiego.
Zapraszamy do odsłuchania audioprzewodników po wystawie stałej dla dzieci:
1. Wstęp
2. Azja Południowo-Zachodnia
3. Azja Centralna
4. Mongolia
5. Indonezja
6. Strefa Dźwięków
Nagrania w PJM do wystawy stałej
Poniżej znajduje się informacja w PJM o działalności o dostępności Muzeum Azji i Pacyfiku.
[Filmy bez dźwięku. Tłumaczka w ciemnej bluzce stoi na białym tle. Przedstawia w Polskim Języku Migowym informacje o dostępności w Muzeum Azji i Pacyfiku.]
W Muzeum jeszcze nie ma zamontowanej na stałe pętli indukcyjnej. W czasie oprowadzania przewodnik może skorzystać z systemu tourguide wyposażonego w pętle indukcyjną. Jeśli chcesz, aby przewodnik miał ze sobą system tourguide – daj nam o tym znać nie później niż jedne dzień roboczy przed planowaną wizytą. Aby zgłosić potrzebę skorzystania z tourguide?a, wyślij maila do koordynatorki dostępności: dostepnosc@muzeumazji.pl.
Otwarta w czerwcu 2022 roku wystawa stała to dopiero pierwsza część Podróży na wschód. W nadchodzących latach Muzeum Azji i Pacyfiku zaprosi odwiedzających do zwiedzenia nowych galerii poświęconych Azji Środkowo-Wschodniej, Południowej, Południowo-Wschodniej, Wschodniej oraz Oceanii.
Wspólnie stworzą całość, która pozwoli przedstawić zwiedzającemu kultury Azji w czytelnym, geograficznym układzie i zaprezentować wybór najciekawszych i najcenniejszych eksponatów ze zbiorów Muzeum, którego kolekcja liczy dziś ponad 23 000 obiektów.
Kontynuacja Podróży na wschód będzie spójna z pierwszą częścią na poziomie koncepcji i aranżacji. Na powierzchni ok. 1000 m2 zostaną zastosowane sprawdzone i innowacyjne rozwiązania technologiczne, które uatrakcyjnią zwiedzanie wystawy.
Projekt koncepcji wystawy stałej opracował zespół kuratorski Muzeum Azji i Pacyfiku.

(1/5)

(2/5)

(3/5)

(4/5)

(5/5)


